Na een tijd van veranderingen komt blijkbaar een tijd van relativeren. Alle euforie moet gelabeld en in vakjes gestopt worden. Opzich prima. Op deze manier filter je de nutteloze spontane dingen van de echt nuttige ontwikkelingen. Wat is er verandert? Een hoop denk ik. Persoonlijk maar ook carriere (vies woord) gericht. Dit schrijven over muziek geeft zoveel meer voldoening als verwacht. Het is fantastisch om je obsessies te delen met anderen en daar positieve en negatieve reacties op te krijgen. Maarja nu is het dus tijd om dit te relativeren. Wat wil ik mensen vertellen? Waarom zouden mensen luisteren naar wat ik te zeggen heb? Heb ik wel het recht om te oordelen over dingen die zo persoonlijk zijn? Waarom luister ik zelf eigenlijk naar muziek?
Allemaal walgelijke vragen natuurlijk. Echt gezeur. Je moet eigenlijk gewoon doen wat je leuk vindt en er niet teveel bij nadenken. Zeker als recensist wordt het misschien wel helemaal niet op prijs gesteld om je zo kwetsbaar en onzeker op te stellen door dit soort vragen te stellen. Veel mensen in de muziekjournalistiek sieren en ontsieren zichzelf door een elitaire houding aan te nemen. Iedereen kent alles eerder dan de ander en er word constant gesmeten met onbegrijpelijke termen. Post-industriele synth-rock meets nu-metal.. Jaja.. Gewoon herrie dus..
Op het gebied van kennis denk ik dat ik als recensist tekort schiet. Ten eerste heb ik het geheugen van een goudvis. Ik onthou echt al die namen niet. Ik heb laatst uren zitten nadenken omdat ik er niet op kon komen hoe de zanger van Coldplay ookalweer heet. Best beschamend voor een zogenaamde muziekkenner. Ten tweede kan het me ook niet heel veel schelen. Ik vind het best wel intressant hoe muziek stromingen zich ontwikkelen en waar en hoe en door wie. Maar het is voor mij totaal niet de reden dat ik verslaafd ben aan muziek.
Wat is dan wel de reden? Ik ben er niet helemaal uit, maar ik denk dat het kwetsbaarheid is. Kwetsbaarheid en de afwezigheid daarvan. Status en anti-status. Sterke mensen en prachtige zwakke mensen. De binnen en buitenlaag van mensen. Het meest intressante is dan als binnenlagen buitenlagen worden, of andersom. (Daniel Johnston, Leonard Cohen vs. Twilight Singers, Hippe indie-cultuur) Dit is toch gewoon een van de mooiste dingen op deze aardbol! Hier wil ik over schrijven! Het maakt me echt helemaal geen reet uit als je je niet door mijn gezeur aangesproken voelt. Ik zal proberen niet teveel te bluffen met feiten die ik niet zelf bedacht heb. (Het is immers heel makkelijk om wijs te zijn op het internet..)
Ik denk dat ik oog heb voor het zien van schoonheid. In mensen en dus in muziek. Als je een liedje zingt over je overleden cavia dan wil ik voelen alsof mijn eigen cavia dood in mijn handen ligt. Ik wil door elkaar geschud worden (Andrew Bird) of me een moment groter voelen dan de rest (The Strokes). Ik wil de schoonheid en de lelijkheid van mijn eigen onsamenhangende persoonheid inzien (The National). Ik wil oprecht bescheiden zijn (Leonard Cohen). Ik wil, ik wil, ik wil!