Coldplay-typje

Coldplay .. Tja. Coldplay heeft mijn muzieksmaak veranderd. Ik kan er niets anders van maken. Voor ‘Parachutes’ was mijn smaak een beetje verdwaald. Ik luisterde een beetje punkrock en ska. Opzich best leuk een tijdje. Maar achteraf gezien een zeer eentonige periode. Door Coldplay ging ik weer verder kijken. Maarja dan wordt z’n band wereldwijd bekend en wat moet je dan?

Het gevoel wat daarbij komt kijken kan ik nooit helemaal plaatsen. Aan de ene kant ben je blij dat er zoveel mensen zijn die het met je eens zijn dat iets mooi is. Aan de andere kant wil je misschien toch een beetje anders zijn dan de rest. Owww jij bent zo’n coldplay-typje. Ik betrap mezelf er ook op. *stempel* Maar misschien ben ik zelf wel een. Chris Martin verpakt zijn zoetigheid nu eenmaal prettig. Ik identificeer me met het feit dat hij toegeeft meestal niet te weten wat te doen. Daarnaast wil een deel van mij ook gewoon zoete directe liedjes zingen over mooie dingen.

‘Rush of blood to the Head’ en zelfs ‘X&Y’ vind ik ook gewoon hartstikke mooi en ik denk dat ik ‘Viva La Vida’ weer net zo veel ga luisteren. De poezie is helaas iets verder te zoeken als eerst. Maar de lading is nog steeds hetzelfde. Lekker soft. Zeker een goede tegenhanger voor al die EK nummers. Ik heb het geprobeerd net in het Patronaat. Maar ik trek het echt niet. Ik zeg nee, tegen ole ole!

Teken van leven

Zou jij je ziel verkopen voor een telefoon?

Een paar dagen terug kreeg ik een mailtje van de Nieuwe Revu: “Gefeliciteerd! Je recensie van Why? staat 30 april in de Nieuwe Revu en op revu.nl. Je wint hiermee een telefoon! Geef even je adres dan sturen we hem op.” Een gevecht tussen goed en kwaad ging van start.

Wat is het probleem? Zullen velen zich afvragen. Nou. Deze recensie heb ik geschreven voor cut-up. Het online mediamagazine waar ik nu een al een paar weken met heel veel plezier voor recenceer. De Nieuwe Revu deelt mij even mede dat ze mijn artikel gaan gebruiken. Terwijl wij als blad gewoon een copyright hebben. Dus ze zouden hier sowieso toestemming voor moeten vragen. Daarnaast heb ik me niet opgegeven voor hun actie waarmee je de telefoon wint. Dus het is nogal bijdehand om dat op deze manier te brengen.

Vanaf het moment dat ik dit mailtje kreeg was ik er eigenlijk constant mee bezig. Stiekem wil ik die lelijke, dure telefoon wel. Maarja de Nieuwe Revu.. Dat is natuurlijk een walgelijk blad. Voor de zekerheid heb ik het bij de pizzaboer even gelezen. En ja. Het was inderdaad zo slecht als ik dacht. Dat bleek al uit de stijlloze manier waarop ze contact met mij op namen. Ik had echt het gevoel dat mijn integriteit als recensist op de proef werd gesteld. Boven alles stond natuurlijk dat ik eerst contact zou opnemen met mijn hoofdredacteur Theo. Theo bevestigde eigenlijk wat ik zelf al voelde. Dit is een belachelijke manier van journalistiek! Pogingen doen artikelen van een ander blad te stelen. Met een telefoon als symbool voor de dertig silverlingen. Hij zei dat ik moest doen wat ik zelf wou maar voor mij was het toen duidelijk. Ik ga de Nieuwe Revu afwijzen.

Ik heb vandaag al meerdere malen het woord arrogant horen vallen. Als beginnend schrijver moet je toch alle kansen pakken om gelezen te worden en je krijgt een telefoon, sukkel! Tja.. Zou het niet scheef zijn te schrijven over eerlijkheid en schoonheid als ik vervolgens zelf mijn principes opzij zet voor een telefoon. Maarja ik moet eerlijk zijn. Ze hebben me een paar momenten doen twijfelen. Maar ik denk meer omdat ik niet voorbereid was op deze vraag dan dat ik het antwoord niet wist. Volgende keer krijgen ze gelijk een boos mailtje terug. Schrijven is mijn kunstvorm en ik bepaal zelf waar deze te zien is.

A title wouldn’t give away as much as it should

Na een tijd van veranderingen komt blijkbaar een tijd van relativeren. Alle euforie moet gelabeld en in vakjes gestopt worden. Opzich prima. Op deze manier filter je de nutteloze spontane dingen van de echt nuttige ontwikkelingen. Wat is er verandert? Een hoop denk ik. Persoonlijk maar ook carriere (vies woord) gericht. Dit schrijven over muziek geeft zoveel meer voldoening als verwacht. Het is fantastisch om je obsessies te delen met anderen en daar positieve en negatieve reacties op te krijgen. Maarja nu is het dus tijd om dit te relativeren. Wat wil ik mensen vertellen? Waarom zouden mensen luisteren naar wat ik te zeggen heb? Heb ik wel het recht om te oordelen over dingen die zo persoonlijk zijn? Waarom luister ik zelf eigenlijk naar muziek?

Allemaal walgelijke vragen natuurlijk. Echt gezeur. Je moet eigenlijk gewoon doen wat je leuk vindt en er niet teveel bij nadenken. Zeker als recensist wordt het misschien wel helemaal niet op prijs gesteld om je zo kwetsbaar en onzeker op te stellen door dit soort vragen te stellen. Veel mensen in de muziekjournalistiek sieren en ontsieren zichzelf door een elitaire houding aan te nemen. Iedereen kent alles eerder dan de ander en er word constant gesmeten met onbegrijpelijke termen. Post-industriele synth-rock meets nu-metal.. Jaja.. Gewoon herrie dus..

Op het gebied van kennis denk ik dat ik als recensist tekort schiet. Ten eerste heb ik het geheugen van een goudvis. Ik onthou echt al die namen niet. Ik heb laatst uren zitten nadenken omdat ik er niet op kon komen hoe de zanger van Coldplay ookalweer heet. Best beschamend voor een zogenaamde muziekkenner. Ten tweede kan het me ook niet heel veel schelen. Ik vind het best wel intressant hoe muziek stromingen zich ontwikkelen en waar en hoe en door wie. Maar het is voor mij totaal niet de reden dat ik verslaafd ben aan muziek.

Wat is dan wel de reden? Ik ben er niet helemaal uit, maar ik denk dat het kwetsbaarheid is. Kwetsbaarheid en de afwezigheid daarvan. Status en anti-status. Sterke mensen en prachtige zwakke mensen. De binnen en buitenlaag van mensen. Het meest intressante is dan als binnenlagen buitenlagen worden, of andersom. (Daniel Johnston, Leonard Cohen vs. Twilight Singers, Hippe indie-cultuur) Dit is toch gewoon een van de mooiste dingen op deze aardbol! Hier wil ik over schrijven! Het maakt me echt helemaal geen reet uit als je je niet door mijn gezeur aangesproken voelt. Ik zal proberen niet teveel te bluffen met feiten die ik niet zelf bedacht heb. (Het is immers heel makkelijk om wijs te zijn op het internet..)

Ik denk dat ik oog heb voor het zien van schoonheid. In mensen en dus in muziek. Als je een liedje zingt over je overleden cavia dan wil ik voelen alsof mijn eigen cavia dood in mijn handen ligt. Ik wil door elkaar geschud worden (Andrew Bird) of me een moment groter voelen dan de rest (The Strokes). Ik wil de schoonheid en de lelijkheid van mijn eigen onsamenhangende persoonheid inzien (The National). Ik wil oprecht bescheiden zijn (Leonard Cohen). Ik wil, ik wil, ik wil!

Maarten schrijft voor cut-up

Net echt! Vanaf heden zijn cd/live recensies van mij te lezen op het ondergrondse mediamagazine cut-up! Eeuwige roem, miljoenen en vrouwen in glazen bollen (CRANK!) lijken binnen handbereik te liggen. Concerten die niet ondergronds genoeg zijn en ongenuanceerde gedachtegangen zullen gewoon blijven waar ze horen. In de prullenbak en af en toe hier. Ik wil alle vijftien mensen ,die hier per dag per ongeluk belanden omdat ze de verkeerde zoektermen in Google hebben ingetypt, bedanken voor hun grenzeloze steun en feedback.

*MAARTEN’S DEBUT OP CUT-UP WAYOOO!*

PopRock op z’n best

Als je dan besluit poprock te maken.. Doe het dan zo! Er waren Duitsers voor nodig om het beste uit dit genre te halen. 

Patrick Watson Paradiso (live)

Schoonheid komt in totaal andere vormen als het regent. Je moet door de kou, de duisternis en de vochtige mensenmassa in de tram heen kijken om deze te vinden. Dit lukt niet altijd, zeker na drukke schoolweken in combinatie met te late avonden in de stad. Maar het is oke.. We kunnen onze ogen sluiten en genieten van Patrick Watson, die vanavond in het Paradiso de soundtrack van onze dromen speelt.

Ze zien er eigenlijk meer uit als een groep Zuid-Amerikaanse touristen op trektocht dan artiesten, Patrick Watson en zijn vrienden. In linnen broek en met een verlept petje op zijn bebaarde hoofd. Dit nonchalante voorkomen staat in een lijn met de uitzonderlijk ontspannen sfeer op en voor het podium. Ontspanning die plaats maakt voor concentratie tijdens de rustige nummers. Zowel vlak voor het podium als op het balkon is iedereen muisstil. Rustige nummers als ‘The Great Escape’ liggen op een Jeff Buckley-manier zwaar op het hart. Het ‘Noise’ gehalte tijdens andere nummers mag echter iets minder. Alhoewel het zorgt voor een mooi contrast in de show. De stukken duren soms gewoon te lang. Hoogtepunt van de avond is het betrekken van het publiek in ‘Man under the sea’. Op een pianokruk midden in het publiek staan gitaar en zang microfoonloos en het publiek mag meezingen. Een glimlach op elk gezicht volgt.

Vandaag the-day-after, is het tijd voor een dagje zelfreflexie en schoonmaakwerkzaamheden in mijn kamer. Patrick deels als aanleiding. Op kwetsbare momenten door elkaar geschud worden door dit soort muziek heeft zijn prijs. Dus vandaag op zoek naar wat ‘Bright shiny lights’

The Cure marathon in Sportpaleis Antwerpen

Pure geldklopperij! Al die vergane glorie bandjes die weer besluiten de zakken te vullen. Menig persoon reageert zo als er weer eens een wereldtournee als deze bekend wordt gemaakt. Misschien terecht. Wat heeft een band als The Cure nog toe te voegen aan de huidige muziekscene? Moet je als zelfrespecterend muziekliefhebber je zuurverdiende centjes hiervoor neertellen? Na een avond The Cure in Sportpaleis Antwerpen kan ik hier niet anders op antwoorden dan, Ja!

The Cure is Robert Smith. De rest van de band is naamloos en vervangbaar. Zo blijkt al meerdere malen.Dit haalt niet weg dat het vakmannen zijn. In de totaal drie uur durende show worden alle 36(!) nummers foutloos gespeeld. Dit alleen al is iets waar elke andere grote artiest een voorbeeld aan zou moeten nemen. De prijs van een kaartje voor een wereldtournee als deze is altijd hoog en na maximaal een uur heb je het vaak wel gehad. The Cure bewijst vanavond dat het anders kan.

 

Na een wat sober begin komt het publiek pas echt los bij de heerlijke eerlijkheid van nummers als ‘Love Song’ en ‘Pictures of You’. Persoonlijk heb ik niet veel met de sobere periodes van The Cure. Dit zijn richtingen die door andere Britse bands uit die tijd veel beter vertolkt worden. Zoals Black Sabbath en Joy Division. Juist de knullige eerlijkheid van de vrolijke nummers is wat The Cure voor mij zo uniek maakt. Het laat je lachen om je eigen onkunde en problemen. Dit gevoel komt vanavond goed tot zijn recht. Robert Smith heeft daarom geen woorden nodig om tussen de nummers door te communiceren met het uitverkochte Sportpaleis. Een blik met een halve glimlach is genoeg.

Drie uur geconcentreerd luisteren en dansen is fysiek best zwaar. Robert Smith zelf lijkt hier geen moeite mee te hebben. Zijn stem blijft ondanks schreeuwen en uithalen van begin tot eind goed. Licht stoor ik me aan de verwaarloosde gitaarsolo in ‘A Forrest’. Juist het karakteristieke effect en de up-tempo akkoorden gaan verloren in een poging tot improvisatie. Tijdens nieuw werk is de zaal opvallend minder enthousiast. Een combinatie van het wegvallen van de kracht van herkenning en nieuwsgierige fans die aandachtig luisteren. Maar vooral omdat het nieuwe werk het gewoon niet haalt bij de hits van vroeger. De tijd gaat blijkbaar toch sneller dan The Cure zelf. Ondanks dat zijn het aardige popliedjes en kijk ik uit naar de dubbel-cd die dit jaar zal uitkomen.

De kern van de muziek van The Cure blijft actueel. Er zullen altijd jongeren zijn die verward zijn door liefde en alles daar om heen. Wat dat betreft maakt het geen verschil of je gaat jumpen of je verf op je gezicht smeert. Ook al heeft Robert Smith weinig nieuws meer toe te voegen, drie uur goed spelen is in ieder geval uniek. Daarom mag The Cure van mij nog jaren doorgaan. Alleen al om een goed voorbeeld te geven.

Weemoed

Er zal een dag komen dat ik het vliegtuig naar Mississippi U.S.A pak om een oude vriend te bezoeken. We zullen langs de oevers van de mississippi lopen en deze liedjes zingen. De cowboy in mij heb ik nog nooit gevonden. Het zijn denk/hoop ik vooral de herinneringen.

Los Campesinos (live)

Jong zijn is het meest fantastische wat er is! Iedereen heeft het er immers de rest van zijn leven over. Los Campesinos heeft dit, in de kleine zaal van het Paradiso, uitbundig geviert. Voor het te laat is! Want voor je het weet ben je oud en stoffig en zit je zelf te zeuren over prijsstijgingen en luidruchtig spelende kinderen op straat.

De kleine zaal van het Paradiso, elke keer weer een heerlijke plek om te zijn. De afstand tussen publiek en band is letterlijk zo klein. Dat je wel heel erg je best moet doen om er niet midden in te zitten. De zanger zijn kapsel doet vermoeden dat hij een weddenschap verloren heeft. Ondanks dit krijgt hij met zijn vrolijke vriendengroep bijna iedereen aan het dansen. Op het moment dat mensen op het podium stappen is het zelfs moeilijk bandlid van fan te onderscheiden. (Respect voor het vakkundig oog van de beveiliging. Die ze toch er uit tussenuit weten te plukken.) Het zijn geen fantastische muzikanten, verre van zelfs. De zang is constant vals en de gitaar rifjes worden schaamteloos herhaalt. Maar dit stoort me totaal niet. It’s just You! Me! Dancing!