Ik had me er vreselijk op verheugd maar het zat er helaas niet in. Een combinatie van een lange werkdag, 90’s Now in het Patronaat en een verjaardagsfeestje deden mij besluiten toch maar niet te gaan. Een beslissing waar ik zondagochtend vreselijk spijt van had. Vooral omdat 90’s Now uitverkocht was. Ondanks dat ik het gemist heb wil ik toch even wat zeggen over de hoofdreden dat ik naar het Crossing Border festival heen wou. Namelijk mijn nieuwe held, Andrew Bird.
Andrew Bird is voor mij de singer/songwriter van 2007. Ik had voordat ik zijn nieuwste album Armchair Apocrypha hoorde nog nooit van hem gehoord. Dit betekende dubbel prijs want zijn andere album was van gelijkwaardige kwaliteit. Zijn stemgeluid deed me gelijk denken aan Rufus Wainwright. Minder kracht misschien maar wel veelzijdiger. Muzikaal zit het lekker ingewikkeld in elkaar met veel verschillende instrumenten. Qua inhoud subtiel. Soms wat cynisch protest, maar vooral odes aan schoonheden des levens. Dat is in ieder geval mijn interpretatie. Hij geeft je de ruimte veel nummers zelf in te vullen.
De vogel is nu gevlogen. Maar zodra deze man optreed in een straal van 500 kilometer van mijn huis zal ik er bij zijn. Voorlopig zal ik het hiermee moeten doen.
