TBS

Wat heeft Theo Maassen toch een fantastisch hoofd! Ik kan niet wachten tot die man bejaard is. Dat hoofd kan alleen nog maar karakteristieker worden. Bijna even opvallend is zijn manier van acteren.

Hij heeft een bepaalde manier van praten die de schoonheid van de Nederlandse taal eer aan doet. Iets wat voor mij meestal een obstakel is in Nederlandse films en muziek. Nederlands vind ik een prachtige dicht- en schrijftaal maar voor films en muziek is het vaak niet stoer genoeg. Er zijn niet veel mensen die genoeg flair hebben om het niet lomp te laten klinken. Enkele meesters der Nederlandsche spreektaal naar mijn mening zijn; Herman van Veen, Joost Prinsen, Ramses Shaffy, Philip Freriks. Theo Maassen past hier prima tussen.

Maar goed.. maandagavond, de enige routine in mijn week. Sneakpreviewavond. Dit keer ‘TBS’, de nieuwe Pieter Kuijpers Film (bekend van Van God Los) en dus met Theo Maassen en Lisa Smit. Theo Maassen speelt een ontsnapte TBS’er die een meisje van dertien gijzelt. Hij doet dit omdat hij ontsnapt is uit de TBS-kliniek en zijn moeder moet vinden die zijn onschuld kan bewijzen. Anders zal hij de rest van zijn dagen slijten in de kliniek. Hij zit daar omdat hij zijn vader en zusje zou hebben vermoord. Ik vind het heel knap hoe ik als kijker steeds op het verkeerde spoor word gezet. Tijdens het kijken van de film word je sympathie gewekt voor steeds een andere partij en daardoor weet je vaak niet goed wat het antwoord is op hoofdvragen in de film. Is de hoofdpersoon een gek of een slachtoffer? Moet het meisje vluchten of blijven? Moeilijke vragen.. Ik ga me nu maar weer bezig houden met (op het eerste oog) makkelijkere vragen zoals: Waar hang ik deze poster? In mijn gloednieuwe kamertje in Haarlem.

Iron and Wine (live)

Toen ik de zanger van Iron and Wine, Sam Beam, voor het eerst zag, moest ik denken aan één van mijn favoriete kinderboeken. ‘De Griezels’ van Roald Dahl. Hierin worden mannen met baarden afgeschilderd als nare figuren. Onbeschofte en onhygiënische mensen die een baard laten groeien als schild. Zodat ze emoties kunnen verbergen en tenminste met rust gelaten worden. Roald Dahl had duidelijk nog nooit van Iron and Wine gehoord.

De kleine zaal van het Paradiso te Amsterdam was waarschijnlijk groot genoeg geweest, ware het niet dat dit concert op meerdere plekken als concerttip werd vermeld. Dit soms ter irritatie van de ‘echte’ fans. Ondanks dat was de sfeer verrassend vriendelijk. Zelfs tijdens de zachtste nummers bleef de zaal heerlijk rustig luisteren. De Nick Drake-achtige stem van Sam Beam liet iedereen ver wegdromen. Af en toe misschien zelfs iets te ver, ik betrapte mezelf erop een half nummer gemist te hebben door totaal ergens anders te zijn met mijn hoofd. Of dit aan mijn eigen concentratievermogen lag of aan de band valt te betwisten. Het was in ieder geval geen slecht idee geweest om de hele vloer van het Paradiso met matrassen te vullen zodat iedereen er lekker bij kon gaan liggen.

Na de eerste vijf nummers viel mij vooral de veelzijdigheid van de band op. Met een mix van indi, folk, rock, country en veel daar tussen in, lieten ze zien dat ze al hun instrumenten met plezier bespeelden. Doordat alle acht bandleden multi-instrumentaal zijn had elk nummer weer een nieuw geluidje of gitaareffectje wat zorgde voor een intelligente, creatieve maar toch vriendelijke sfeer. Vooral de Hagrid look-a-like achter de bongo was hier verantwoordelijk voor. Hij had al zijn keukenkastjes leeg gehaald zodat hij bij elk nummer een ander voorwerp kon pakken om met vrolijk gezicht mee te tikken.

De muziek kwam zo oprecht en puur op mij over dat toen Sean Beam zei dat ze nog maar een liedje gingen spelen, ik bijna verrast was dat er vervolgens na luid geklap en geschreeuw toch nog een toegift kwam. Maar toen bedacht ik me dat oprechtheid en eerlijkheid eigenlijk twee totaal verschillende dingen zijn. Pas bij deze driekoppige toegift was pas goed verstaanbaar hoe mooi de teksten van Sean Beam zijn. Deze ga ik zeker nog even nalezen. Een heerlijk ontspannen avond en een heerlijke band om even verder uit te pluizen tijdens het in- en uitpakken van mijn verhuisdozen deze weken.

Dit concert is binnenkort te zien hier

Iron and Wine Myspace

Jean Parlette

Mijn 24/7 gewaardeerde vriendin Elaine zit in de Nederlandse Showbizz. Of naja. Ze staat, verslingert van Nederlandse films en muziek, aan de voet van deze spreekwoordelijke berg. Ze heeft een welgevormd neusje voor oprecht- en schoonheid. Dit neusje stelde mij gisteravond voor aan het Friese Jean Parlette. Ik ben er weg van!

1 Februari komt hun eerste cd uit. De EP is gratis te downloaden op de website www.jeanparlette.nl

Leonard Cohen op tour

Leonard Cohen will be touring with his band in Canada and US in May and in Europe in the summer. More details will be announced in February.

Vandaag voel ik me als een christen die net gehoord heeft dat Jezus op de koffie komt.

Charlie Wilson’s War

Patat en Chinees is een scheve combinatie. Ondanks dat hadden we een leuke avond, zittend op de vloer van een winkel in de Grote Houtstraat na sluitingstijd. Het scheve gevoel bleef wel hangen. Charlie Wilson’s War, de sneakfilm van deze week, had hier geen remedie voor.

Charlie Wilson’s War is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en speelt zich af in de Koude Oorlog. De Russen zijn Afghanistan binnengevallen maar de wereld sluit zijn ogen. Tom Hanks speelt de Texaanse senator Charlie Wilson wiens aandacht getrokken wordt door de gruwel die zich afspeelt. Hij en een groep mensen om zich heen (Julia Roberts, Philip Seymour Hoffman) krijgen het voor elkaar dat de Amerikaanse staat Afghanistan voorziet van wapens om de Russen te verslaan. Wapens die later voor andere doeleinden zijn gebruikt.

Heftig onderwerp, zeker. Met een kritische zwaaiende vinger naar de Amerikaanse Staat die gefaald hebben in de nazorg. Een in mijn ogen goed statement wat zeker nuttig is om te maken. Toch lag het niet echt lekker op de maag naast de patat met koe loe yuk. De beelden van ontploffende Russische helikopters waren echte archiefbeelden. Toch werden deze als triomf momenten in de film gebracht. De Russen worden in deze film schaamteloos gedemoniseerd. Wat wel klopt in het tijdsbeeld vanuit Amerikaans perspectief maar wat zeer ten koste ging van de boodschap in de film. Ik ben eerder verward dan overtuigd. Terwijl dat duidelijk het doel van de makers was. Gelukkig was daar wel Philip Seymour Hoffman! Wat een geweldige acteur en persoonlijkheid. Ik was al fan van hem na The Tallented Mr. Ripley en Almost Famous. Maar nu ga ik zeker mijn goede vriend Ronald (De wandelende videotheek) beroven van elke film waar hij in speelt. Zijn we het alweer eens Ronald…

 

Take A Sec

The Mist

Maandagavond is voor mij nu al een aantal jaren sneakpreview avond. Dat houdt in dat je naar de bioscoop gaat zonder te weten welke film je te zien krijgt. Dit is dan wel een film die nog niet in de bioscoop geweest is. Gisteravond zagen we The Mist. Een verfilming van het het gelijknamige boek van Stephen King.

Ik ben zelf geen Stephen King expert of fan. Maar als je de belachelijk lange lijst ziet van de boeken en de verfilmingen daarvan kan je niet anders dan onder de indruk zijn. Films als 1408 en The Green Mile waren echt heel goed. Andere titels deden me niet veel. Maar het merendeel heb ik niet gezien. The Mist sloeg in ieder geval helemaal nergens op.

The Mist gaat over een klein dorpje in de VS waar na een hevige storm een soort van mist over het dorpje trekt. Iedereen die in de mist terecht komt sterft een gruwelijk dood door belachelijk slecht geanimeerde monsters. Centraal staat een groep mensen die zich schuil houden in een supermarkt. Vreselijke dialogen die veel te lang duurden lieten mij keer op keer mijn concentratie verliezen. Het enige positieve aan deze film vond ik dat je echt geen idee had wat de volgende scene zou zijn. Niet omdat het heel slim in elkaar zat. maar puur omdat het steeds belachelijker werd. Ga niet naar deze film!

Schreeuwmuziek

In principe hou ik niet van geschreeuw. Een boodschap in muziek komt naar mijn mening veel prikkelender over verpakt in suggestieve, poëtische of vraag-opwekkende vorm. De schreeuw is misschien een te duidelijke taal voor mij. Daarom heb ik moeite met luisteren naar Metal, Grunge en andere ‘echte’ Rock. Uit deze genres komt vaak muziek met een zware schreeuwende boodschap. Als ik me een keer ongelukkig zou voelen of een andere zware boodschap zou hebben zou ik dat nooit uitschreeuwen. Ik zou een veel omslachtigere manier zoeken om dit aan mijn medemens duidelijk te maken. Dit is mijn conflict met de schreeuw. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen. Daarom hier een aantal schreeuwen die mij wel geraakt hebben.