Iron and Wine (live)

Toen ik de zanger van Iron and Wine, Sam Beam, voor het eerst zag, moest ik denken aan één van mijn favoriete kinderboeken. ‘De Griezels’ van Roald Dahl. Hierin worden mannen met baarden afgeschilderd als nare figuren. Onbeschofte en onhygiënische mensen die een baard laten groeien als schild. Zodat ze emoties kunnen verbergen en tenminste met rust gelaten worden. Roald Dahl had duidelijk nog nooit van Iron and Wine gehoord.

De kleine zaal van het Paradiso te Amsterdam was waarschijnlijk groot genoeg geweest, ware het niet dat dit concert op meerdere plekken als concerttip werd vermeld. Dit soms ter irritatie van de ‘echte’ fans. Ondanks dat was de sfeer verrassend vriendelijk. Zelfs tijdens de zachtste nummers bleef de zaal heerlijk rustig luisteren. De Nick Drake-achtige stem van Sam Beam liet iedereen ver wegdromen. Af en toe misschien zelfs iets te ver, ik betrapte mezelf erop een half nummer gemist te hebben door totaal ergens anders te zijn met mijn hoofd. Of dit aan mijn eigen concentratievermogen lag of aan de band valt te betwisten. Het was in ieder geval geen slecht idee geweest om de hele vloer van het Paradiso met matrassen te vullen zodat iedereen er lekker bij kon gaan liggen.

Na de eerste vijf nummers viel mij vooral de veelzijdigheid van de band op. Met een mix van indi, folk, rock, country en veel daar tussen in, lieten ze zien dat ze al hun instrumenten met plezier bespeelden. Doordat alle acht bandleden multi-instrumentaal zijn had elk nummer weer een nieuw geluidje of gitaareffectje wat zorgde voor een intelligente, creatieve maar toch vriendelijke sfeer. Vooral de Hagrid look-a-like achter de bongo was hier verantwoordelijk voor. Hij had al zijn keukenkastjes leeg gehaald zodat hij bij elk nummer een ander voorwerp kon pakken om met vrolijk gezicht mee te tikken.

De muziek kwam zo oprecht en puur op mij over dat toen Sean Beam zei dat ze nog maar een liedje gingen spelen, ik bijna verrast was dat er vervolgens na luid geklap en geschreeuw toch nog een toegift kwam. Maar toen bedacht ik me dat oprechtheid en eerlijkheid eigenlijk twee totaal verschillende dingen zijn. Pas bij deze driekoppige toegift was pas goed verstaanbaar hoe mooi de teksten van Sean Beam zijn. Deze ga ik zeker nog even nalezen. Een heerlijk ontspannen avond en een heerlijke band om even verder uit te pluizen tijdens het in- en uitpakken van mijn verhuisdozen deze weken.

Dit concert is binnenkort te zien hier

Iron and Wine Myspace