Benny Neyman

Voor mensen die me een beetje kennen zal dit een raar bericht zijn. Degene die me iets beter kennen zal dit niets verbazen en voor mensen die me niet kennen zal dit niet heel interessant zijn. (Doorlezen mag) De dood van Benny Neyman viel mij in ieder geval verrassend zwaar.

De oorzaak hiervan is mijn moeder. Mijn moeder heeft over het algemeen een goede smaak. Qua kleding, mensen en ook muziek. Ik vind het vrij stoer een moeder te hebben die luistert naar diverse goede muziek als: Benny Sings, Johnny Cash en Lauren Hill. Als puber was het dan ook vrij verwarend om daardoor niet te kunnen walgen van alles maar met ouders te maken heeft. Wat een gezond onderdeel lijkt te zijn van de ontwikkeling van de mens. Gelukkig was daar Benny Neyman. Met lelijke cd-hoezen, zoetsappige teksten en vreselijke outfits.

Ik schaam me diep voor de Nederlandse volksmuziek. (Voor zover ik me daar verantwoordelijk voor voel) Met jaloezie in de oren hoor ik: Franse chansons, Bulgaarse vrouwenkoren, en Portugese Fado. Liederen die je laten smachten naar de dieptes van een cultuur. Emotionele verhalen over oorlog en verloren liefdes. Liedjes die een minder opgekropt persoon als mijzelf in tranen zou laten uitbarsten. Ik zou niet durven zeggen dat de emoties in een liedje van Andre Hazes minder oprecht zijn. Het komt bij mij in ieder geval niet over.

Maar na aardig wat Benny Neyman te moeten hebben verdragen ontdekte ik tot mijn grote verbazing na lang genoeg graven, door de goedkope geluidseffecten heen , de schoonheid van Benny Neyman! Hij had het lef dingen te zeggen, die menig trots man tot de dag van vandaag belemmeren! We leven in een wereld waar van ons arme kwetsbare mannen word verwacht van wanten te weten. Ik ben zelf een persoon die meerdere keren per dagen geen flauw idee heeft wat te doen. Maar ik zou dat nooit laten merken. Benny had het lef om zijn zwaktes op tafel te leggen en daar had/heb ik bewondering voor. Dus.. Rust in vrede Benny Neyman!

Mede mogelijk gemaakt door Meijke.