Los Campesinos (live)

Jong zijn is het meest fantastische wat er is! Iedereen heeft het er immers de rest van zijn leven over. Los Campesinos heeft dit, in de kleine zaal van het Paradiso, uitbundig geviert. Voor het te laat is! Want voor je het weet ben je oud en stoffig en zit je zelf te zeuren over prijsstijgingen en luidruchtig spelende kinderen op straat.

De kleine zaal van het Paradiso, elke keer weer een heerlijke plek om te zijn. De afstand tussen publiek en band is letterlijk zo klein. Dat je wel heel erg je best moet doen om er niet midden in te zitten. De zanger zijn kapsel doet vermoeden dat hij een weddenschap verloren heeft. Ondanks dit krijgt hij met zijn vrolijke vriendengroep bijna iedereen aan het dansen. Op het moment dat mensen op het podium stappen is het zelfs moeilijk bandlid van fan te onderscheiden. (Respect voor het vakkundig oog van de beveiliging. Die ze toch er uit tussenuit weten te plukken.) Het zijn geen fantastische muzikanten, verre van zelfs. De zang is constant vals en de gitaar rifjes worden schaamteloos herhaalt. Maar dit stoort me totaal niet. It’s just You! Me! Dancing!