Maarten schrijft voor cut-up

Net echt! Vanaf heden zijn cd/live recensies van mij te lezen op het ondergrondse mediamagazine cut-up! Eeuwige roem, miljoenen en vrouwen in glazen bollen (CRANK!) lijken binnen handbereik te liggen. Concerten die niet ondergronds genoeg zijn en ongenuanceerde gedachtegangen zullen gewoon blijven waar ze horen. In de prullenbak en af en toe hier. Ik wil alle vijftien mensen ,die hier per dag per ongeluk belanden omdat ze de verkeerde zoektermen in Google hebben ingetypt, bedanken voor hun grenzeloze steun en feedback.

*MAARTEN’S DEBUT OP CUT-UP WAYOOO!*

PopRock op z’n best

Als je dan besluit poprock te maken.. Doe het dan zo! Er waren Duitsers voor nodig om het beste uit dit genre te halen. 

Patrick Watson Paradiso (live)

Schoonheid komt in totaal andere vormen als het regent. Je moet door de kou, de duisternis en de vochtige mensenmassa in de tram heen kijken om deze te vinden. Dit lukt niet altijd, zeker na drukke schoolweken in combinatie met te late avonden in de stad. Maar het is oke.. We kunnen onze ogen sluiten en genieten van Patrick Watson, die vanavond in het Paradiso de soundtrack van onze dromen speelt.

Ze zien er eigenlijk meer uit als een groep Zuid-Amerikaanse touristen op trektocht dan artiesten, Patrick Watson en zijn vrienden. In linnen broek en met een verlept petje op zijn bebaarde hoofd. Dit nonchalante voorkomen staat in een lijn met de uitzonderlijk ontspannen sfeer op en voor het podium. Ontspanning die plaats maakt voor concentratie tijdens de rustige nummers. Zowel vlak voor het podium als op het balkon is iedereen muisstil. Rustige nummers als ‘The Great Escape’ liggen op een Jeff Buckley-manier zwaar op het hart. Het ‘Noise’ gehalte tijdens andere nummers mag echter iets minder. Alhoewel het zorgt voor een mooi contrast in de show. De stukken duren soms gewoon te lang. Hoogtepunt van de avond is het betrekken van het publiek in ‘Man under the sea’. Op een pianokruk midden in het publiek staan gitaar en zang microfoonloos en het publiek mag meezingen. Een glimlach op elk gezicht volgt.

Vandaag the-day-after, is het tijd voor een dagje zelfreflexie en schoonmaakwerkzaamheden in mijn kamer. Patrick deels als aanleiding. Op kwetsbare momenten door elkaar geschud worden door dit soort muziek heeft zijn prijs. Dus vandaag op zoek naar wat ‘Bright shiny lights’

The Cure marathon in Sportpaleis Antwerpen

Pure geldklopperij! Al die vergane glorie bandjes die weer besluiten de zakken te vullen. Menig persoon reageert zo als er weer eens een wereldtournee als deze bekend wordt gemaakt. Misschien terecht. Wat heeft een band als The Cure nog toe te voegen aan de huidige muziekscene? Moet je als zelfrespecterend muziekliefhebber je zuurverdiende centjes hiervoor neertellen? Na een avond The Cure in Sportpaleis Antwerpen kan ik hier niet anders op antwoorden dan, Ja!

The Cure is Robert Smith. De rest van de band is naamloos en vervangbaar. Zo blijkt al meerdere malen.Dit haalt niet weg dat het vakmannen zijn. In de totaal drie uur durende show worden alle 36(!) nummers foutloos gespeeld. Dit alleen al is iets waar elke andere grote artiest een voorbeeld aan zou moeten nemen. De prijs van een kaartje voor een wereldtournee als deze is altijd hoog en na maximaal een uur heb je het vaak wel gehad. The Cure bewijst vanavond dat het anders kan.

 

Na een wat sober begin komt het publiek pas echt los bij de heerlijke eerlijkheid van nummers als ‘Love Song’ en ‘Pictures of You’. Persoonlijk heb ik niet veel met de sobere periodes van The Cure. Dit zijn richtingen die door andere Britse bands uit die tijd veel beter vertolkt worden. Zoals Black Sabbath en Joy Division. Juist de knullige eerlijkheid van de vrolijke nummers is wat The Cure voor mij zo uniek maakt. Het laat je lachen om je eigen onkunde en problemen. Dit gevoel komt vanavond goed tot zijn recht. Robert Smith heeft daarom geen woorden nodig om tussen de nummers door te communiceren met het uitverkochte Sportpaleis. Een blik met een halve glimlach is genoeg.

Drie uur geconcentreerd luisteren en dansen is fysiek best zwaar. Robert Smith zelf lijkt hier geen moeite mee te hebben. Zijn stem blijft ondanks schreeuwen en uithalen van begin tot eind goed. Licht stoor ik me aan de verwaarloosde gitaarsolo in ‘A Forrest’. Juist het karakteristieke effect en de up-tempo akkoorden gaan verloren in een poging tot improvisatie. Tijdens nieuw werk is de zaal opvallend minder enthousiast. Een combinatie van het wegvallen van de kracht van herkenning en nieuwsgierige fans die aandachtig luisteren. Maar vooral omdat het nieuwe werk het gewoon niet haalt bij de hits van vroeger. De tijd gaat blijkbaar toch sneller dan The Cure zelf. Ondanks dat zijn het aardige popliedjes en kijk ik uit naar de dubbel-cd die dit jaar zal uitkomen.

De kern van de muziek van The Cure blijft actueel. Er zullen altijd jongeren zijn die verward zijn door liefde en alles daar om heen. Wat dat betreft maakt het geen verschil of je gaat jumpen of je verf op je gezicht smeert. Ook al heeft Robert Smith weinig nieuws meer toe te voegen, drie uur goed spelen is in ieder geval uniek. Daarom mag The Cure van mij nog jaren doorgaan. Alleen al om een goed voorbeeld te geven.

Weemoed

Er zal een dag komen dat ik het vliegtuig naar Mississippi U.S.A pak om een oude vriend te bezoeken. We zullen langs de oevers van de mississippi lopen en deze liedjes zingen. De cowboy in mij heb ik nog nooit gevonden. Het zijn denk/hoop ik vooral de herinneringen.