Patrick Watson Paradiso (live)

Schoonheid komt in totaal andere vormen als het regent. Je moet door de kou, de duisternis en de vochtige mensenmassa in de tram heen kijken om deze te vinden. Dit lukt niet altijd, zeker na drukke schoolweken in combinatie met te late avonden in de stad. Maar het is oke.. We kunnen onze ogen sluiten en genieten van Patrick Watson, die vanavond in het Paradiso de soundtrack van onze dromen speelt.

Ze zien er eigenlijk meer uit als een groep Zuid-Amerikaanse touristen op trektocht dan artiesten, Patrick Watson en zijn vrienden. In linnen broek en met een verlept petje op zijn bebaarde hoofd. Dit nonchalante voorkomen staat in een lijn met de uitzonderlijk ontspannen sfeer op en voor het podium. Ontspanning die plaats maakt voor concentratie tijdens de rustige nummers. Zowel vlak voor het podium als op het balkon is iedereen muisstil. Rustige nummers als ‘The Great Escape’ liggen op een Jeff Buckley-manier zwaar op het hart. Het ‘Noise’ gehalte tijdens andere nummers mag echter iets minder. Alhoewel het zorgt voor een mooi contrast in de show. De stukken duren soms gewoon te lang. Hoogtepunt van de avond is het betrekken van het publiek in ‘Man under the sea’. Op een pianokruk midden in het publiek staan gitaar en zang microfoonloos en het publiek mag meezingen. Een glimlach op elk gezicht volgt.

Vandaag the-day-after, is het tijd voor een dagje zelfreflexie en schoonmaakwerkzaamheden in mijn kamer. Patrick deels als aanleiding. Op kwetsbare momenten door elkaar geschud worden door dit soort muziek heeft zijn prijs. Dus vandaag op zoek naar wat ‘Bright shiny lights’