Zou jij je ziel verkopen voor een telefoon?

Een paar dagen terug kreeg ik een mailtje van de Nieuwe Revu: “Gefeliciteerd! Je recensie van Why? staat 30 april in de Nieuwe Revu en op revu.nl. Je wint hiermee een telefoon! Geef even je adres dan sturen we hem op.” Een gevecht tussen goed en kwaad ging van start.

Wat is het probleem? Zullen velen zich afvragen. Nou. Deze recensie heb ik geschreven voor cut-up. Het online mediamagazine waar ik nu een al een paar weken met heel veel plezier voor recenceer. De Nieuwe Revu deelt mij even mede dat ze mijn artikel gaan gebruiken. Terwijl wij als blad gewoon een copyright hebben. Dus ze zouden hier sowieso toestemming voor moeten vragen. Daarnaast heb ik me niet opgegeven voor hun actie waarmee je de telefoon wint. Dus het is nogal bijdehand om dat op deze manier te brengen.

Vanaf het moment dat ik dit mailtje kreeg was ik er eigenlijk constant mee bezig. Stiekem wil ik die lelijke, dure telefoon wel. Maarja de Nieuwe Revu.. Dat is natuurlijk een walgelijk blad. Voor de zekerheid heb ik het bij de pizzaboer even gelezen. En ja. Het was inderdaad zo slecht als ik dacht. Dat bleek al uit de stijlloze manier waarop ze contact met mij op namen. Ik had echt het gevoel dat mijn integriteit als recensist op de proef werd gesteld. Boven alles stond natuurlijk dat ik eerst contact zou opnemen met mijn hoofdredacteur Theo. Theo bevestigde eigenlijk wat ik zelf al voelde. Dit is een belachelijke manier van journalistiek! Pogingen doen artikelen van een ander blad te stelen. Met een telefoon als symbool voor de dertig silverlingen. Hij zei dat ik moest doen wat ik zelf wou maar voor mij was het toen duidelijk. Ik ga de Nieuwe Revu afwijzen.

Ik heb vandaag al meerdere malen het woord arrogant horen vallen. Als beginnend schrijver moet je toch alle kansen pakken om gelezen te worden en je krijgt een telefoon, sukkel! Tja.. Zou het niet scheef zijn te schrijven over eerlijkheid en schoonheid als ik vervolgens zelf mijn principes opzij zet voor een telefoon. Maarja ik moet eerlijk zijn. Ze hebben me een paar momenten doen twijfelen. Maar ik denk meer omdat ik niet voorbereid was op deze vraag dan dat ik het antwoord niet wist. Volgende keer krijgen ze gelijk een boos mailtje terug. Schrijven is mijn kunstvorm en ik bepaal zelf waar deze te zien is.

A title wouldn’t give away as much as it should

Na een tijd van veranderingen komt blijkbaar een tijd van relativeren. Alle euforie moet gelabeld en in vakjes gestopt worden. Opzich prima. Op deze manier filter je de nutteloze spontane dingen van de echt nuttige ontwikkelingen. Wat is er verandert? Een hoop denk ik. Persoonlijk maar ook carriere (vies woord) gericht. Dit schrijven over muziek geeft zoveel meer voldoening als verwacht. Het is fantastisch om je obsessies te delen met anderen en daar positieve en negatieve reacties op te krijgen. Maarja nu is het dus tijd om dit te relativeren. Wat wil ik mensen vertellen? Waarom zouden mensen luisteren naar wat ik te zeggen heb? Heb ik wel het recht om te oordelen over dingen die zo persoonlijk zijn? Waarom luister ik zelf eigenlijk naar muziek?

Allemaal walgelijke vragen natuurlijk. Echt gezeur. Je moet eigenlijk gewoon doen wat je leuk vindt en er niet teveel bij nadenken. Zeker als recensist wordt het misschien wel helemaal niet op prijs gesteld om je zo kwetsbaar en onzeker op te stellen door dit soort vragen te stellen. Veel mensen in de muziekjournalistiek sieren en ontsieren zichzelf door een elitaire houding aan te nemen. Iedereen kent alles eerder dan de ander en er word constant gesmeten met onbegrijpelijke termen. Post-industriele synth-rock meets nu-metal.. Jaja.. Gewoon herrie dus..

Op het gebied van kennis denk ik dat ik als recensist tekort schiet. Ten eerste heb ik het geheugen van een goudvis. Ik onthou echt al die namen niet. Ik heb laatst uren zitten nadenken omdat ik er niet op kon komen hoe de zanger van Coldplay ookalweer heet. Best beschamend voor een zogenaamde muziekkenner. Ten tweede kan het me ook niet heel veel schelen. Ik vind het best wel intressant hoe muziek stromingen zich ontwikkelen en waar en hoe en door wie. Maar het is voor mij totaal niet de reden dat ik verslaafd ben aan muziek.

Wat is dan wel de reden? Ik ben er niet helemaal uit, maar ik denk dat het kwetsbaarheid is. Kwetsbaarheid en de afwezigheid daarvan. Status en anti-status. Sterke mensen en prachtige zwakke mensen. De binnen en buitenlaag van mensen. Het meest intressante is dan als binnenlagen buitenlagen worden, of andersom. (Daniel Johnston, Leonard Cohen vs. Twilight Singers, Hippe indie-cultuur) Dit is toch gewoon een van de mooiste dingen op deze aardbol! Hier wil ik over schrijven! Het maakt me echt helemaal geen reet uit als je je niet door mijn gezeur aangesproken voelt. Ik zal proberen niet teveel te bluffen met feiten die ik niet zelf bedacht heb. (Het is immers heel makkelijk om wijs te zijn op het internet..)

Ik denk dat ik oog heb voor het zien van schoonheid. In mensen en dus in muziek. Als je een liedje zingt over je overleden cavia dan wil ik voelen alsof mijn eigen cavia dood in mijn handen ligt. Ik wil door elkaar geschud worden (Andrew Bird) of me een moment groter voelen dan de rest (The Strokes). Ik wil de schoonheid en de lelijkheid van mijn eigen onsamenhangende persoonheid inzien (The National). Ik wil oprecht bescheiden zijn (Leonard Cohen). Ik wil, ik wil, ik wil!