Jong zijn is het meest fantastische wat er is! Iedereen heeft het er immers de rest van zijn leven over. Los Campesinos heeft dit, in de kleine zaal van het Paradiso, uitbundig geviert. Voor het te laat is! Want voor je het weet ben je oud en stoffig en zit je zelf te zeuren over prijsstijgingen en luidruchtig spelende kinderen op straat.
De kleine zaal van het Paradiso, elke keer weer een heerlijke plek om te zijn. De afstand tussen publiek en band is letterlijk zo klein. Dat je wel heel erg je best moet doen om er niet midden in te zitten. De zanger zijn kapsel doet vermoeden dat hij een weddenschap verloren heeft. Ondanks dit krijgt hij met zijn vrolijke vriendengroep bijna iedereen aan het dansen. Op het moment dat mensen op het podium stappen is het zelfs moeilijk bandlid van fan te onderscheiden. (Respect voor het vakkundig oog van de beveiliging. Die ze toch er uit tussenuit weten te plukken.) Het zijn geen fantastische muzikanten, verre van zelfs. De zang is constant vals en de gitaar rifjes worden schaamteloos herhaalt. Maar dit stoort me totaal niet. It’s just You! Me! Dancing!
Onscandivisch, dat is het Koop duo. Showige Jazz met caribische invloeden lijkt niet te passen bij de stereotype Zweed. Live in de melkweg valt dit volledig op zijn plaats. Koop is simpelweg een rare eend in de bijt. Ik vermoed dat ze vroeger op school nog wel eens gepest zijn, deze zweedse jongens die er om bekend staan in jurken op te treden. Wat overgens vanavond niet het geval is.
De band die de twee sample-masters Magnus Zingmark en Oscar Simonsson hebben meegenomen speelt vreselijk strak. Misschien zelfs zo strak dat er daardoor geen ruimte over blijft voor veel creativiteit. Dit is denk ik de reden dat het publiek niet stil te krijgen is. Veel mensen hebben elkaar blijkbaar lang niet gesproken en nemen slechts tijdens de bekende nummers even de tijd om te luisteren. Stom publiek, denk je dan snel, maar Koop heeft blijkbaar vanavond niet what-it-takes om de hoogstaande composities interessant genoeg voor iedereen te maken.
Aan de zangeres ligt het zeker niet. Mevrouw Hilde Louise Asbjornsen zingt zelfs de nummers die origineel niet door haar zijn ingezongen met veel eigenzinnige charme. Wat vooral veel oogknipperen en zielig kijken betekend. Het zijn vooral de heren zelf die er in falen contact met het publiek te maken. In gebrekkig en slechts gearticuleerd Engels proberen ze verhaaltjes te vertellen en vragen te stellen, die duidelijk bij niemand aankomen. Waarover het publiek natuurlijk een half nummer gaat doorpraten. Vooral Magnus met zonnebril vind ik bijzonder storend. Hij probeert halverwege uit te leggen dat hij de zonnebril draagt omdat hij bij het vorige concert in het gezicht is geslagen. Maar als hij vervolgens bij het laatste nummer zijn zonnebril toch af doet is er niets ernstigs te zien.. Een beetje flauw.
Ondanks dit geniet ik toch van de fantastische nummers die toch vrijwel identiek als op de cd neergezet worden en kijk ik weer uit naar de volgende cd. Zeer dansbaar en dat wordt er dan ook volop gedaan. Maar misschien is dit toch iets meer voor North Sea Jazz waar het publiek veel minder heeft te bespreken dan in het dorpje Amsterdam. Hier komt het geniale concept maar sporadisch verder dan de rand van het podium.
Ze hebben me te pakken! Ik ben gebeten door Vampire Weekend en nu ben ik verslaafd. Maanden lang heb ik me weten te verzetten tegen de hippe vrolijkheid van al die tientallen indiebandjes. Nu is er geen weg meer terug. Ik ben nu officieel slechts een product van mijn omgeving.
Totaal de realiteit uit het oog verloren zit ik hier op de bank in mijn al-iets-minder-nieuwe kamer. De sneak deze week was John Rambo. Na 90 minuten voel ik me leger dan de blik van Sylvester Stallone zelf.
Ik heb echt geen idee welke van de drie voorgangers ik heb gezien. Het maakt ook niet heel veel uit. De boodschap is duidelijk: Sylvester Stallone schiet mensen dood. Punt. Meer valt er niet te vertellen en hij denkt zelf blijkbaar ook niet dat de kijker behoefte heeft aan meer informatie. Motieven van slechteriken zijn voor Stallone veels te ingewikkeld om uit te leggen. Waar de oude Rambo’s nog enigszins schattig over kwamen door slechte special effects. Is in dit deel de schattigheid op brute wijze de keel omgedraaid, overhoop geschoten en van ledematen ontdaan.
Voornamelijk om de vorige post te vergeten. De enige band die het voor elkaar krijgt meer dan 20 jaar goed te blijven. In ieder geval met niet te diepe dalen.. Ik kwam hier veel te laat achter. Dankzij mijn goede vriend Ronald haal ik deze schade in rap tempo in.
Voor mensen die me een beetje kennen zal dit een raar bericht zijn. Degene die me iets beter kennen zal dit niets verbazen en voor mensen die me niet kennen zal dit niet heel interessant zijn. (Doorlezen mag) De dood van Benny Neyman viel mij in ieder geval verrassend zwaar.
De oorzaak hiervan is mijn moeder. Mijn moeder heeft over het algemeen een goede smaak. Qua kleding, mensen en ook muziek. Ik vind het vrij stoer een moeder te hebben die luistert naar diverse goede muziek als: Benny Sings, Johnny Cash en Lauren Hill. Als puber was het dan ook vrij verwarend om daardoor niet te kunnen walgen van alles maar met ouders te maken heeft. Wat een gezond onderdeel lijkt te zijn van de ontwikkeling van de mens. Gelukkig was daar Benny Neyman. Met lelijke cd-hoezen, zoetsappige teksten en vreselijke outfits.
Ik schaam me diep voor de Nederlandse volksmuziek. (Voor zover ik me daar verantwoordelijk voor voel) Met jaloezie in de oren hoor ik: Franse chansons, Bulgaarse vrouwenkoren, en Portugese Fado. Liederen die je laten smachten naar de dieptes van een cultuur. Emotionele verhalen over oorlog en verloren liefdes. Liedjes die een minder opgekropt persoon als mijzelf in tranen zou laten uitbarsten. Ik zou niet durven zeggen dat de emoties in een liedje van Andre Hazes minder oprecht zijn. Het komt bij mij in ieder geval niet over.
Maar na aardig wat Benny Neyman te moeten hebben verdragen ontdekte ik tot mijn grote verbazing na lang genoeg graven, door de goedkope geluidseffecten heen , de schoonheid van Benny Neyman! Hij had het lef dingen te zeggen, die menig trots man tot de dag van vandaag belemmeren! We leven in een wereld waar van ons arme kwetsbare mannen word verwacht van wanten te weten. Ik ben zelf een persoon die meerdere keren per dagen geen flauw idee heeft wat te doen. Maar ik zou dat nooit laten merken. Benny had het lef om zijn zwaktes op tafel te leggen en daar had/heb ik bewondering voor. Dus.. Rust in vrede Benny Neyman!
Het nadeel van de sneak is dat ze de films niet van te voren checken op foutjes.. Dus zo nu en dan gaat er iets fout. Ondertiteling die niet gelijk loopt, geen beeld of natuurlijk Franse nasynchronisatie… Franse nasynchronisatie? Ja, Franse nasynchronisatie.. en dat op een heel cruciaal punt in de film. Hierna heb ik mijn concentratie niet kunnen herpakken. Dus vandaar deze halve recensie.
Ik zat toen de film begon te hopen op Juno of Sweeny Todd. Maar dit was eigenlijk veel beter! The Coen brothers hebben al flink wat meesterwerken gemaakt. Met wat mij betreft The Big Lebowski als beste. Ik was dus vreselijk benieuwd wat deze film ons nederig publiek ging brengen.
No country for old men is vooral de film van de tempo wisselingen. Het ene moment kijk je vijf minuten naar een man die door de woestijn loopt. Vervolgens zit je het puntje van je stoel van spanning. Spanning met meestal een lachwekkende climax. De uiteindelijke actiemomenten worden met een absurde nonchalantie gebracht. Dit maakt de film heerlijk luchtig terwijl de gebeurtenissen vrij extreem zijn. Het verhaal begint met de gepensioneerde lasser Llewelyn Moss uit Texas die tijdens het jagen in de woestijn een bloedbad aantreft. Een mislukte drugsdeal zonder overlevenden. Twee miljoen dollar en een gigantische voorraad heroine liggen voor het oprapen. Uiteraard zijn de oorspronkelijke eigenaren niet blij en een kat en muis spel begint. Het opzich niet heel spectaculaire verhaal word gedragen door de fantastische karakters, die stuk voor stuk subliem worden neergezet. (Tommy Lee Jones, Javier Bardem!, Josh Brolin.) Ik ga deze film zeker nog een keer zien in de bios om de tweede helft ook volledig te begrijpen..
Wat heeft Theo Maassen toch een fantastisch hoofd! Ik kan niet wachten tot die man bejaard is. Dat hoofd kan alleen nog maar karakteristieker worden. Bijna even opvallend is zijn manier van acteren.
Hij heeft een bepaalde manier van praten die de schoonheid van de Nederlandse taal eer aan doet. Iets wat voor mij meestal een obstakel is in Nederlandse films en muziek. Nederlands vind ik een prachtige dicht- en schrijftaal maar voor films en muziek is het vaak niet stoer genoeg. Er zijn niet veel mensen die genoeg flair hebben om het niet lomp te laten klinken. Enkele meesters der Nederlandsche spreektaal naar mijn mening zijn; Herman van Veen, Joost Prinsen, Ramses Shaffy, Philip Freriks. Theo Maassen past hier prima tussen.
Maar goed.. maandagavond, de enige routine in mijn week. Sneakpreviewavond. Dit keer ‘TBS’, de nieuwe Pieter Kuijpers Film (bekend van Van God Los) en dus met Theo Maassen en Lisa Smit. Theo Maassen speelt een ontsnapte TBS’er die een meisje van dertien gijzelt. Hij doet dit omdat hij ontsnapt is uit de TBS-kliniek en zijn moeder moet vinden die zijn onschuld kan bewijzen. Anders zal hij de rest van zijn dagen slijten in de kliniek. Hij zit daar omdat hij zijn vader en zusje zou hebben vermoord. Ik vind het heel knap hoe ik als kijker steeds op het verkeerde spoor word gezet. Tijdens het kijken van de film word je sympathie gewekt voor steeds een andere partij en daardoor weet je vaak niet goed wat het antwoord is op hoofdvragen in de film. Is de hoofdpersoon een gek of een slachtoffer? Moet het meisje vluchten of blijven? Moeilijke vragen.. Ik ga me nu maar weer bezig houden met (op het eerste oog) makkelijkere vragen zoals: Waar hang ik deze poster? In mijn gloednieuwe kamertje in Haarlem.
Toen ik de zanger van Iron and Wine, Sam Beam, voor het eerst zag, moest ik denken aan één van mijn favoriete kinderboeken. ‘De Griezels’ van Roald Dahl. Hierin worden mannen met baarden afgeschilderd als nare figuren. Onbeschofte en onhygiënische mensen die een baard laten groeien als schild. Zodat ze emoties kunnen verbergen en tenminste met rust gelaten worden. Roald Dahl had duidelijk nog nooit van Iron and Wine gehoord.
De kleine zaal van het Paradiso te Amsterdam was waarschijnlijk groot genoeg geweest, ware het niet dat dit concert op meerdere plekken als concerttip werd vermeld. Dit soms ter irritatie van de ‘echte’ fans. Ondanks dat was de sfeer verrassend vriendelijk. Zelfs tijdens de zachtste nummers bleef de zaal heerlijk rustig luisteren. De Nick Drake-achtige stem van Sam Beam liet iedereen ver wegdromen. Af en toe misschien zelfs iets te ver, ik betrapte mezelf erop een half nummer gemist te hebben door totaal ergens anders te zijn met mijn hoofd. Of dit aan mijn eigen concentratievermogen lag of aan de band valt te betwisten. Het was in ieder geval geen slecht idee geweest om de hele vloer van het Paradiso met matrassen te vullen zodat iedereen er lekker bij kon gaan liggen.
Na de eerste vijf nummers viel mij vooral de veelzijdigheid van de band op. Met een mix van indi, folk, rock, country en veel daar tussen in, lieten ze zien dat ze al hun instrumenten met plezier bespeelden. Doordat alle acht bandleden multi-instrumentaal zijn had elk nummer weer een nieuw geluidje of gitaareffectje wat zorgde voor een intelligente, creatieve maar toch vriendelijke sfeer. Vooral de Hagrid look-a-like achter de bongo was hier verantwoordelijk voor. Hij had al zijn keukenkastjes leeg gehaald zodat hij bij elk nummer een ander voorwerp kon pakken om met vrolijk gezicht mee te tikken.
De muziek kwam zo oprecht en puur op mij over dat toen Sean Beam zei dat ze nog maar een liedje gingen spelen, ik bijna verrast was dat er vervolgens na luid geklap en geschreeuw toch nog een toegift kwam. Maar toen bedacht ik me dat oprechtheid en eerlijkheid eigenlijk twee totaal verschillende dingen zijn. Pas bij deze driekoppige toegift was pas goed verstaanbaar hoe mooi de teksten van Sean Beam zijn. Deze ga ik zeker nog even nalezen. Een heerlijk ontspannen avond en een heerlijke band om even verder uit te pluizen tijdens het in- en uitpakken van mijn verhuisdozen deze weken.
Mijn 24/7 gewaardeerde vriendin Elaine zit in de Nederlandse Showbizz. Of naja. Ze staat, verslingert van Nederlandse films en muziek, aan de voet van deze spreekwoordelijke berg. Ze heeft een welgevormd neusje voor oprecht- en schoonheid. Dit neusje stelde mij gisteravond voor aan het Friese Jean Parlette. Ik ben er weg van!
1 Februari komt hun eerste cd uit. De EP is gratis te downloaden op de website www.jeanparlette.nl
